روند تغییر انتخاب درمان دارویی برای مبتلایان به دیابت نوع 2
درطی 15 سال گذشته تغییرات زیادی در نوع داروها و چگونگی استفاده از آنها دردرمان دیابت نوع 2 صورت گرفته است. مقدار زیادی از این تغییرات مربوط به کشف و تولید رده های دارویی جدید است. سایر تغییرات شامل نوع درمانهای ترکیبی و سرعت تأثیر این درمانها است. سایر جنبه ها نیز به تأثیرات تبلیغات و بازاریابی شرکت های دارویی و همچنین از دست رفتن حفاظت از ثبت اختراع در مورد داروهای استفاده شده ی قبلی مربوط می شود. با درک مسیرهای دینامیک تنظیم ترشح انسولین وتنظیم قندخون داروهای جدید با مکانیزیم های نو ابداع و به بازار ارائه شد.
ازجمله ی این داروهای جدید ممانعت کننده ی (DPP-4 inhibitors (Januvia® و Onglyza® بودند که21 درصد از درمانهای تجویز شده را به خود اختصاص داده اند.
یکی از دلایل استفاده ی بیشتر از این داروها عوارض جانبی دلخواه آن (برای مثال کاهش وزن) بود، البته تأثیرات دراز مدت آن هنوز درحال بررسی است و درحال حاضر نگرانیهایی درمورد افزایش سرطان پانکراس و پانکراتیت با مصرف آنها وجود دارد. در میان داروهای قدیمی تر استفاده از متفورمین از میزان 23 درصد در سال 1997 به 53 درصد درسال 2012 رسیده است این درحالی است که میزان مصرف متفورمین طی سال 2010 ثابت مانده بود.
مصرف داروهای glitazonesاز جمله pioglitazone(Actos®)که درسال 2005 دراوج خود به میزان 41 درصد بود، درسال 2012 به 16 درصد کاهش یافت. این موضوع می تواند بدلیل نگرانیهای قلبی وافزایش خطر ابتلا به سرطان مثانه با مصرف این داروها باشد که پزشکان را در تجویز این دارو مردد نمود.
سولفونیل اوره ها نظیر glipizideو glyburideبا بیشترین کاهش مصرف از سال 1997(61 درصد) تا سال 2012 (22درصد) مواجه شدند واین موضوع با خطر هیپوگلایسمی وافزایش وزن و همچنین ازدست رفتن حق ثبت اختراع و ارتقاء داروهای دیگر مرتبط بود.
بطور کلی استفاده از انسولین درطی 15 سال گذشته همچنان ثابت مانده است. اگر چه تفاوتهایی در الگوی درمان با انسولین به دلیل مدت زمان اثر انواع مختلف انسولین مشاهده می شود. استفاده از انسولین های بسیار طولانی الاثر مانند glyburide(Lantus®)و detemir(Levemir®)بطور چشمگیری از سال 1997 تا سال 2012 (از کمتر از 1 درصد به 18 درصد) افزایش یافت. در همین راستا، استفاده از انسولین بسیار کوتاه اثر (aspart یا Novolog®و lisproیا Humalog®) به میزان متوسطی افزایش یافته است.
مصرف انسولین رگولار و انسولین متوسط الاثر (NPH) دراین فاصله ی زمانی کاهش داشته است. استفاده از درمانهای ترکیبی بطور چشمگیری درطی 15 سال گذشته (40درصد) افزایش یافته است دراکثر درمانهای دوتایی از داروی متفورمین و یک سولفونیل اوره یا glitazoneاستفاده می شود. البته درسایر درمانهای ترکیبی که کمتر بروی آنها تحقیق شده است از ممانعت کننده های DPP-4همراه با سولفونیل اوره استفاده می شود، استفاده از این نوع درمان اندکی با خطر همراه است زیرا احتمال هیپوگلایسمی را افزایش می دهد.
منبع: www.diabetesincontrol.com
مترجم: ماندانا فرخی نیا